De magie van TMI

 

Het verhaal van TMI begint in 2001 aan de Amsterdamse keukentafel van oprichter, eigenaar en directeur Noël de Vries (1968). Hij ziet het als zijn eigen jongensboek. ‘Een stoer verhaal,’ zegt hij onbescheiden. ‘Via een zakelijke relatie kwam ik in contact met tien verpleegkundigen die op dat moment werkten voor een detacheringsbureau dat op omvallen stond. Ik zag het als een uitdaging om deze mensen te gaan bemiddelen.’ Glimlachend: ‘Niet gehinderd door enige kennis van de zorgsector, nam ik ze in dienst.’ De bijna nonchalante zelfverzekerdheid is kenmerkend voor De Vries. ‘Ik ben een perfectionist en een individualist. Dingen moeten goed gebeuren, op mijn manier. Ik zie diezelfde mentaliteit ook terug bij onze gedetacheerden. Ze willen doen waar ze goed in zijn: excellente zorg verlenen. Maar wel onder hun eigen voorwaarden.’

 

Met de arbeidscontracten van de eerste tien gedetacheerden in de hand schreef Noël zich, samen met zijn vrouw en zakenpartner Eline, in bij de Kamer van Koophandel. Als liefhebbers van klassieke muziek noemden ze hun detacheringsbureau Tosca, naar de bekende Italiaanse opera van Puccini. Trots: ‘Tosca Medisch Interim, kortweg TMI, dat bekt lekker.’

Met zijn aangeboren ondernemersinstinct zag Noël van meet af aan dat er een grote markt was voor gedetacheerde verpleegkundigen en paramedici. Inmiddels kent hij de sector op zijn duimpje. TMI ontwikkelde zich binnen een decennium tot de grootste detacheerder in de Nederlandse zorg. TMI’ers zijn anno 2011 een bekende en gewaardeerde verschijning in ziekenhuizen door het hele land. De Vries: ‘In bijna elk ziekenhuis loopt wel een TMI’er rond en in 40 van de 93 Nederlandse ziekenhuizen zijn we eerste leverancier. Er staan meer dan vijfhonderd verpleegkundigen en paramedici bij ons op de loonlijst, naast ongeveer veertig man stafpersoneel op het hoofdkantoor in Amsterdam.’

 

‘Toch probeer ik met de frisse blik die ik eerst had naar de sector te blijven kijken,’ zegt De Vries. ‘Detacheringsbureaus worden vaak gezien als de grote boze wolf omdat ze geld verdienen aan de krapte op de arbeidsmarkt voor zorgpersoneel. Ik vind dat een groot misverstand. Ik ben ervan overtuigd dat wij de afgelopen tien jaar veel bevlogen professionals voor de zorg hebben behoùden. Dat is ons gelukt omdat we vanaf het begin de wensen van onze gedetacheerden centraal hebben gesteld. Zij zijn onze sterspelers en als coach wil ik dat ze optimaal presteren.’

Vaak neemt De Vries het woord vrijheid in de mond als hij het over TMI heeft. ‘Verpleegkundigen die in dienst zijn van een ziekenhuis zijn vaak heel veel uren kwijt aan administratieve taken en moeten werken binnen een formele CAO. Ze zijn zich er van bewust dat de vraag naar gekwalificeerd zorgpersoneel groot is, en willen daarom goede arbeidsvoorwaarden. Flexibiliteit en afwisseling vinden ze belangrijk, en TMI speelt daar op in. TMI’ers hebben veel meer vrijheid om zelf te bepalen waar en wanneer ze werken. Ook kunnen ze gebruik maken van een breed aanbod van scholingsmogelijkheden. 

 

Hoe onderscheidt TMI zich van andere detacheerdeers? De Vries: ‘De collegialiteit is groot onder TMI’ers. We zijn hier allergisch voor haantjesgedrag, we zetten er samen de schouders onder met humor als het belangrijkste smeermiddel. De lijntjes zijn kort en er wordt snel geschakeld, mensen nemen hun verantwoordelijkheid en gaan respectvol met elkaar om. Werken moet ook leuk zijn en dat kan alleen als je niet te formeel met elkaar omgaat. Iedereen moet zich bij ons welkom voelen. Gedetacheerden met vragen of problemen kunnen ons altijd bellen en worden direct geholpen. Ik denk dat we daarom de grootste zijn geworden, want uiteindelijk bepalen de zorgprofessionals zélf voor wie ze willen werken.’

 

De Vries ziet een mooie toekomst voor zijn bedrijf. ‘Door de vergrijzing blijft de vraag naar goed zorgpersoneel toenemen, dus er komt steeds meer werk voor ons. Ik vind het vooral belangrijk dat we ons marktleiderschap uitbreiden en versterken. Alleen als we de grootste zijn, kunnen we ziekenhuizen de laagste prijzen bieden en onze zorgprofessionals het hoogste salaris. Daarbij zie ik TMI steeds minder als een klassiek detacheringsbedrijf, maar meer als een vertrouwde HR-partner voor ziekenhuizen. Ik kan me voorstellen dat TMI in de toekomst joint ventures aangaat met ziekenhuizen. Maar ook voor de steeds grotere groep van ZZP’ers in de zorg is TMI een onmisbare partner. Wij kunnen zelfstandigen tegen lage kosten veel papierwerk uit handen nemen en continuïteit in hun werk garanderen. ZZP’ers kunnen zich dan honderd procent op de patiëntenzorg richten. Het vaste arbeidscontract voor het leven heeft –ook in de zorg- zijn langste tijd gehad. Het is iets uit de vorige eeuw. In de eenentwintigste eeuw zijn mensen mobiel en flexibel. TMI kan ziekenhuizen helpen de stap naar een eigentijds HR-beleid te maken. Wij kennen de mensen bij alle ziekenhuizen persoonlijk en kennen ook de dynamiek van de markt als geen ander. Dat is een gouden troef.’